Iraileko 29an ireki nuen nire Blog-a, hasieran nahiko beldurra nuen, neure buruari askotan galdetzen nion, baino, hi gai al haiz euskaraz idazteko?.

Erronka bat izan da niretzat, eta ez dut ukatuko ere, batzutan buruhauste galantak izan ditudala ez nekielako zertaz idatzi.

Zerbait desberdina idaztea nahi izaten nuen eta hor izaten ziren komeriak, horri gehitzen badiozu nire lexiko eskasa, a zer koktela!.

Hasieran, beldurrez akabatzen idazten nuen, ordu pila pasatzen nituen nire idatzitxoa errepasatzen eta beti zerbait aldatzen nuen, mesfidantza ikaragarria neukalako neure buruarekin, eta hainbeste astetan idatzi baldin badut ere, oraindik ez dut gainditu beldur hori.

Analisi bat egin diot neure buruari, agian, lotsagabe xamarra izan naiz idazterakoan, baina, bateren batek esan didan bezala, onez gero ez naiz aldatuko.

Dena den, eskerrak eman nahi nizkioke Uztarriari, oportunitate hau eman zidatelako, azken finean, niretzat,  “ euskarazko ikastaro-intentsibo “ bat izan delako.

Bukatzeko, nire Blog-eko irakurle izan zareten guztioi, mila esker, eta noizbait, bateren bat, ofenditu edo amorrarazi badut, barkamena eskatzen diet.

Niretzako, plazer bat izan da zuekin nire iritziak konpartitzea. Ondo izan!

Atzo jaso nuen aurtengo festen programa. Han neukan, “ felpudo ” gainean utzita, pentsa zenbaterainoko interesa edukiko nuen, gaur bazkalondora arte ez dut ireki sobrea.

Hasteko, programaren azaleko argazkiak Franco gogorazi dit, baina ez, gero akordatu naiz, gure patroiaren heriotzaren 450. urteurrena betetzen dugula.

Programaren edukia, orain dela 30 urtekoen  berdina, erdaraz esaten den bezala, <más de los mismo>, urteak pasa arren hemen dena berdin jarraitzen du, ez dakit, agian izango da Udalean beti jende berdina dagoelako?

Oso ondo, Jon Agirrek programari buruz idatzi duena, erabat ados nago. Egia esan, neu ere harritu egin nau alkatearen agurrak, sinatu gabe egon bazen, jesuita baten diskurtsoa zela pentsatuko nuen.

Programaren edukiarekin jarraituz, umeen euskal festa eta baserritarren eguna kenduta, euskal kutsu gutxi ikusten dut beste egunetan.

Nik faltan botatzen dut “ euskal festa “ egun bat. Oraindik gogoan daukat, frankismo garaian Azpeitian antolatu zen hura, jende guztia baserritar jantzita, egun guztian zehar erromeria herriko txoko guztietan, herritar asko ibili ginen lanean, partehartze ikaragarria izan zen, eta oker ez banago “Oargik” hartu zuen antolamenduaren ardura.

Eta egun hura gogorazi zidan, lehengo astean Errenterian ospatu zuten, erromeri egunak, egunkarian zetorren argazkian ederki ikusten ziren, zahar, gazte eta haur, denak elkarrekin dantzan edo saltaka.

Baina, “Azpeitia is different“, hemen gauza guztiak goitik behera antolatzen dira, hori bai, urtero ateratzen dute deialdi bat, festen antolakuntzan parte hartzeko eta herritarren partehartzea eskatuz.

Balio al du ezertarako?, iruditzen zaizue “aurretik“ dena lotuta eta antolatuta daukaten programa bat aldatzeko gai direla?, nire ustez, deialdi hori marketing hutsa da.

Aurten ere, zer esana emango dugu bazter guztietan, hasi Bilbotik eta Donostiara bitarteko denak harrituta utziko ditugu gure programaren luxuarekin. Gustura jakingo nuke zenbat diru kostatzen zaigun Azpeitiarroi, begi-bistakoa da batzuentzat negozioa bihurtu dela.

Bukatzeko, alkateak bere agurrean aipatu ez dituenak aipatu nahi nituzke. Aurten ere herritik urrun zaudeten, Txapi, Jabi, Xegu, Paterra, Gotzon, Mª Angeles, Iker, Pakea eta Etxarte, ziur egon, txupinazoko momentu horretan herritar askoren bihotzean izango zaretela.

ONDO PASA SANINAZIYUEK!!!

Egun asko daramagu ETB1 oso gaizki ikusten dugula, nire etxean behintzat, pertsiana moduko irudi bat ikusten da pantaila osoan, eta horren mugimendu etengabeko horrek imajinak distortsionatu egiten ditu, orduan, onena telebista-kanal hori ez konektatzea, itsutzea nahi ez badugu.

Kuriosoena da, ETB2 (gaztelerazkoa) ondo ikusten dela. Arazo hau dela eta, bi aldiz deitu dut udaltzaingora eta bietan gauza bera esan didate, alegia, abisua pasatua dutela.

-Noiztik dago arazo hau?, galdetu nion udaltzainari.

-Hamabost bat egun, erantzun zidan.

Momentuan, Euskaltel-eko kable optikoa instalatuta daukatenak abantaila daukate, hauek primeran ikusten bai dute. Ez daukagunok, aldiz, EITB-ko antena edo repetidorearen bitartez, seinalea hartzen dugunok, hemen gaude, egun pila pasatu eta aberia konpondu gabe, beti bezala protestatzen. Gainera, txarrena da, udaltzaingora egiten diren deiak, ez direla erreklamazio bezala agertzen. Horretan ere atzeratuta gaude, zeren, herri batzutan lortu dute, telefonoz egindako kexak, idatziz egindakoaren balio berdina edukitzea.

Lehen esan dudan bezala, dagoeneko bi aldiz deitu dut kexatzeko, baina, arazoak horrela jarraitzen badu, berriro deitzeko asmoa daukat, eta kaltetuok, denak masiboki, gauza berdina egiten badugu, esperantza daukat arazoa konponduko dutela.

Pentsatzen dut, zuei ere inoiz gertatuko zitzaizuela, irudi hunkigarri bat ikusi edo eta egunkariko notizi bat irakurtzean berehala emozionatu.

Pasa den astea, niretzat behintzat, horretarako aproposa izan da.

-Telebistan ikusi nuen irudi hura ez zait sekula ahaztuko. Gasteizko zanpantzarrak “ momotxorroak”,  Israelgo ejertzitoari aurre eginez, Bil`in-en, Ramala ondoan, beraien zintzarriak gogor astinduz, ikurriña eta  Palestinako banderak eskuan zituztela  albokaren soinuari jarraituz. Berehala azaldu ziren Israel-go soldaduak, eta ederki kargatu ere. Korrika sakabanatu ziren gure “ ttuntturroak”, aldiz, gerri bueltan zituzten zintzarriak isiltzea ez zuten lortu.

-Larunbateko Garak zekarren Jose Mari Sagardui “ Gatza”, euskal presoaren emazteari, Kontxa Lunari egindako elkarrizketa. Hogeita sei urte darama preso, Europako preso politiko zaharrena da.

Denbora horretan, era guztietako zigorrak ezagutu ditu, tortura fisikoa eta psikologikoa, mespretxuak, dispertsioa, isolamendua. Hamalau kartzela desberdin ezagutu ditu, eta gaur egun, “egoera berezi “ honetan ere, orain dela 26 urte bezala edo okerrago jarraitzen du, hogei orduz edukitzen dute bakar bakarrik ziegan. Orain dela 15 urte, kalean egon behar lukeena oraindik barruan daukate.

Halere, horrela zion “ Gatza”-k, azaroan Zazpikak egin zion elkarrizketan: “ Orain arte eutsi diogu eta aurrerantzean ere gogor jarraituko dugu ”.

- Karasusaneko etxea okupatu zuten gazteek ere beraiekin solidarizatu ziren, bi balkoietan ipiniak zituzten, “ Palestinako “ bandera eta “ Euskal Presoak etxera ” maindirea.

Hauek ere “ desalojatu “egin dituzte, eta barruan zeuden bederatzi gazte ateratzeko, beraien “ indar bortitza “ erakutsi dute, hiru furgoneta eta Patrol bat erabiliz.

Oraingoz, atera dituzte, baina, burua oso ondo “ amueblatuta “ ikusten diet….]]> http://www.uztarria.com/blogak/bego/1151907099

Nire generazioak, Espainiako banderari “ piper potie “ deitzen genion. Ez dakit zeinek asmatuko zuen, baina ziur nago Azpeitiarra izango zela, ezizenak ipintzen espezialistak garelako. 

Dena den, “ hain preziatua “ dugun bandera horrek, nahiko buruhauste eman dizkigu, azkena, pasa den astean gertatu zitzaiguna kontatuko dizuet.

Amerikatik etorritako lehengusuekin, Donostian egun pasa egin ostean, Zarautzera joatea erabaki genuen.

Bi kotxetan ginen, eta nire koinatuak gasolina hartu behar zuenez, Aritzetako gasolindegian gelditzekotan abiatu ginen, nire autoa aurretik zela.

Gasolina hartu ostean, handik irteterakoan nire koinatuak aurrea hartu zidan, eta hara non ikusten dudan, matrikula gainean bandera espainolaren pegatina handi bat zeukala ipinia.

Kriston amorrua hartu nuen, aurreratzen zioten auto guztiak begiratzen zioten, ez zen gutxiagorako, Donostiako matrikula gainean “ bandera espainola " eramateak deigarria gertatzen zen.

Zarautzerainoko ibilbidea bukaezina egin zitzaidan, eta ailegatu ginenean esan nion:

-         Beituyok matrikula gainean zer daukekan.

-         La ostia, zein kabroik ipini oteit!, klaro, oin konturatzen nauk, Amarako semaforo batien geldiu geanien, albuen nauken kotxe batetik, lau mutil gaztek zeozer esaten zibela, besuek gora altxata!, eta egiye esan moskeaute geldiu nauk pentsaute, hauei zer pasatzen zakobe, mekauen!

Ez dakit egun horretan jende gehiagori ipiniko zioten pegatina.Baina, bistan dago, oso galtzaile txarrak direla, eta Futbolean eliminatu dituztenez, agian, eliminazio-erreakzioa izango zen, Victoria Pregoren “ a por ellos” famatu hura martxan jarriz.

Abisatuta zaudete, autoa hartzerakoan, adi!, badaezpada ondo begiratu.

Ez den/k giro!, oraintxe bazter guztietara dokumentuak kopetan itsatsita ditugula ibili beharko dina/agu.

Izan ere, beti lege berriren bat ateratzen dute eta dena ezin izan kontuan. Dagoeneko, bi aldiz gertatu zait, botikara medikamentuak jasotzera joan aseguru sozialeko kartilla etxean utzita. Bietan errietan egin didate, <<hurrengoan mesedez kartilla ekarri>>.

Beste lege berri bat, aste honetan, txoferrei indarrean sartuko zaigu puntutako baimena. Hasieran 12 puntu  emango dizkigute eta horiekin moldatu beharko dugu. Gidari berriak, aldiz, okerrago daukate, 8 punturekin konformatu beharko dute.

Lege berri hau geure onerako omen da, zintzoago gidatuko omen dugu, baina, baita ere, presio handia izango dugu autoa hartzerakoan, arau-hausteak bikoiztuta ordainduko ditugulako, diruarekin eta puntuekin. Azkenean, negozioa bihurtuko da batzuentzat, ikastaroak, proba teorikoak eta abar.

Eredu moduan Europako herrialde batzuen datuak ipini dizkigute, alegia, istripuak %10 jaitsi direla  urte batean. Baina, datu batzuek ezkutatu dizkigute. Gaur irakurri dut, Frantzian, lege hau indarrean ipini zutenetik 45.000 gidabaimenak erretiratu dituztela, horren ondorioa, jendea gidabaimenik gabe dabilela gidatzen. Beraz, hauetako batekin izaten baduzu istripua ia zein egiten den erantzule.

Arauak ezartzea ondo dago, horrek istripuak murrizten baditu, baina, ardura daitezela baita-re bideak hobetzen eta garraio publiko on bat ipintzen. Azpeitiarrok, horren gabeziari esker, autoa hartzea behartuta gaudelako. Izan ere, ez da egongo beste herri bat hain gaizki dagoenik garraio publikoari dagokionez.

Estitxuren bloga irakurri ostean ideia bat burutu zait. Begi bistan dago mutilak tabernetako komunera joateko ohitura galdua dutela, eta horren ondorioa, kaleko pareta eta zoko guztietan txiza usaina dela nabari.

Orduan, jende honi ezin zaionez buruan sartu txiza egiteko komunera joan behar duela, zerbait egin beharra daukagu.

Ez dakit zuei zer irudituko zaizuen, Japonen atera dituzten komun erabilkor hauek. Toki gutxi okupatzen dutenez, plazan eta hainbat lekutan ipintzeko aproposak iruditzen zaizkit.

Modelo bat komunena da, eta bestea berriz, komunetik irtenda lasai egoteko butaka batena.

Bideoa  ikusteko, irtengo dizun lauki hortan klikatu. Piperrik ez duzue ulertuko baina ikusteak merezi du:

http://www.breakdancingelite.com/worlds-funniest-japan-pranks2.htm

eta beste hau:

http://www.breakdancingelite.com/worlds-funniest-japan-pranks.htm

Zer, gustatu zaizkizue?

Azpeitian, Euskalerria osoan bezala, famili gehienetan izan ditugu frankismoaren biktimak. Gerran gudari moduan borrokatu zutenak, trabajadoreetan, heriotza-zigorrak, espetxeak eta era guztietako sufrimenduak jasan izan zituztenak.

Eta 66 urte pasa ostean, egin zutena eskertzeko eta konpentsatzeko, Eusko Jaurlaritzako Etxebizitza eta Gizarte Gaietako sailburuak, 280/2002 dekretua onartu zuen, bertan, prestazio ekonomikoak emateko asmoa agertu zuten.

Horretarako, ordea, eskabide-orriarekin batera, derrigorrezkoa zen ziurtagiri bat kartzelan edo trabajadoreetan egon zela egiaztatzen zuena, eta hemen zegoen arazo nagusia.

Neuk hurbiletik ezagutu ditut famili batzuek izan dituzten zailtasunak paper horiek inguratzeko. Bi gutun bidali nituen Guadalajarako artxibora ziurtagiriak eskatzeko, eta halako batean iritsi zitzaigun erantzuna, alegia, ezer ez zela azaltzen. Eta hemen hasten da kalbarioa, inork ez zaitu informatzen, telefono batera deitzen duzu eta beste batera deitzeko esaten dizue, azkenean ezer ez argitzeko. Eta, horrela ibili dira hainbat famili gero Madrazoren sailetik gutun labur bat, espero ez zuten erantzun batekin hartzeko, alegia, ezin zaiela eskabidea egin, orri garrantzitsuena falta delako.

Pentsa, 6151 eskaera atzera bota zituzten beraiek eskatzen zituzten baldintzak betetzen ez zituztelako.

Antza, elkarte batzuk ipiniak dituzte hainbat errekurtso, baina, bien bitartean, eskaerak egin dituzten pertsona horiek hiltzen ari dira. Azkena, larunbatean lurperatu zuten Azkoitian, 88 urteko gizon jator bat, <<Irrintzi>> batailoiko gudaria izandakoa zen. Hau ere, Jaurlaritzaren burokrazi zentzugabeko horren biktima izan da. Eskatzen zituzten baldintza denak betetzen zituen: gutxienez sei hilabete espetxean pasatakoa izan behar zen, eta Tomasek ederki beteta zeukan baldintza hori, hiru urte pasa bai zituen. Baina, denbora asko kosta zitzaion eskatzen zituzten ziurtagiriak biltzea, halere bidalita zituen paper denak. Baina, alferrik izan da, hemengo erakundeak denbora asko galtzen dute zenbait gauza bideratzen, eta Jaurlaritzako burokrazi madarikatu horri esker indemnizaioa kobratu gabe hil da. 

Eta hau da, Eusko Jaurlaritzak gudariei eta bere senideei eman dien eskerra, gozokia erakutsi eta gero ezkutatu.     

Honezkero konturatuko zineten Urola ibai ertzean indarrez sartu den landare ugari  horrekin. Neu behintzat, aspalditik nengoen horren berri jakin nahian, alegia, zein den bere izena eta bere jatorria.

Eta hara non irakurtzen dudan, Udalak, etxera bidali digun ingurumen aldizkarian, “Reynoutria japonica” izena duela, eta jatorriz Japoniarra dela.

Tokitako lekutik etorri duk!, alajaina. Ona izan bazen ez ukan  bela etorriko!, hori pentsatu dut, landare honi buruz datorren artikulua irakurri ostean.

Eta ez da broma, ematen duenez, espezie arrotza bezala klasifikatuta daukate, landare iraunkorra eta gainera oso azkar zabaltzen den horietakoa omen da, eta denetan okerrena, oso saila izaten dela desagertaraztea.

Bai, ez dago esan beharrik, gure herriko ibai ertzak eta ingurukoak inbadituta dauzkala. Konturatzen bazarete, hasi Azkoititik eta Kostaldera bitartean, errepideraino irtenda dago leku askotan. Eta ez da oraingo kontua, aspaldikoa baizik.

Beraz, gehien harritzen nauena da, jakinda nolako abiadurekin ari den zabaltzen, eta hemengo landareei egiten ari zaion kaltea ikusita, oraindaino ezer ez dutela egin.

Beharbada, probetxua ateratzen hasi beharko dugu. Landare honi buruz irakurri dut, bigarrengo mundu-gerran errebelar moduan erabili zutela, bueno, ezer ez dagoenean, edozer gauzarekin konpondu behar, hemen ere, entzuna daukat artabizarra erretzen zutela.

Bukatzeko, irakurri dut, 1830 urtean sartu zela Europan,“Reynoutria japonica” landarea, horren arduradun nagusia,  P.B. von Siebold, Alemaniarra izan zen.

Bai, hitzik gabe laga nau, Eusko Jaurlaritzako Kultura Sailaren azkeneko erabakiak.

Dagoeneko jakinaren gainean egongo zarete, baina ez dago gaizki gogoratzea sail honek egin duen hanka sartzea edo itxuragabekeria.

Gainera lotsa gutxirekin: gaztelerazko egunkarien euskarazko gehigarrientzat 507.650 € diru-partida ezarri duten bitartean, tokiko prentsarentzat 322.000 € bakarrik bideratu ditu. Ia-ia doblea, alajaina, erdarazkoentzat. Euskarazko prentsa saritu beharrean, justu alderantziz egin du.

Dagoeneko kailuak eginda gaude horrelako notiziak irakurtzen. Izan ere, Eusko Jaurlaritza aspaldi dabil berari enbarazu egiten dien zenbait egunkari ito nahian.

Urruti joan gabe, orain dela egun batzuk irakurri nuen “Gara”-n Eusko Jaurlaritza egunkari horri egiten ari zaion boikota: tokatzen zaiona baino publizitate instituzional gutxiago jasotzen du, zehazki %33 gutxiago. Eta gauza berdina egiten dute Diputazio, Udal eta hainbat instituziok, eta kasu batzuetan erabateko boikota.

Adibide moduan, “Deia”-ri Bizkaian publizitate instituzionalaren %18a tokatzen bazaio, %45,7 jasotzen du. Eta bien bitartean “Gara”-ri %11 tokatu arren, %3,2 jasotzen ari da. Eta Gipuzkoan, nahiz eta Gara izan gehien irakurtzen den bigarrengo egunkaria, Diputazioak hori ez du kontuan hartzen, eta iragarkiak banatzeko orduan laugarrengo lekura eramaten du.

Eta horrelako milaka adibide. Hori da beti egiten dutena, batzuek babestu eta beste batzuk izorratu. Hori egin zuten behintzat “Egin” itxi zutenean, atzamarrik ez zuten mugitu. Alderantziz, eskuak igurtzi, pentsatuz etsai bat gutxiago zeukatela.

Horregatik, ez naiz batere harritzen orain “Hitza”-ri egin diotenaz. Badakite ederki asko egunero 50.000 ale banatzen dituela, eta 100.000 lagun ipini dituela egunero euskaraz irakurtzen. Baina hauei bost axola, ez baitaude ohituta esfortzu txiki bat ere egiten, hauek ez baitakite gabezi handiarekin lana egitea zer den. Horregatik ez dute aintzat hartzen zortzi orrialde horien atzean nolako esfortzua eta ahalegina dagoen. Baina, euskararen normalizazioa lortzea nahi badute, horrelako itxuragabekeriak egiteari utzi egin beharko diote.

Eskailerak igotzeko eta jaisteko direla entzun izan dugu beti. Ba ni desiratzen nago momentu honetan boterean dauden mandamas hauek barreneko eskaileran ikusteko. Ia noiz edo noiz lortzen dugun, egiten ari direna egiteko, etxean gelditzen badira askoz hobe.]]>