Pazientzia: geroz eta gutxiago nabarmentzen den bertutea. Gaur egun hiztegietan bakarrik dagoen hitza dela ematen du.

Lehen, orain dela asko ez, mundura etorri aurretik ez zen jakiten zenbat ume azalduko ziren amaren barrutik; ez eta mutil edo neska koxkorra izango zenik ere. Gaur egun, hala nahi duenak jaio baino askoz lehenago jakin dezake. Neurri batean ondo al datorren ere bai.

Umeari biberoia berotzeko ez zegoen mikroondasik eta zain egon behar izaten zen. Pardeletako gasak lehortzeko ere bai.

Jaio zela abisatzeko eskutitza bidali eta egun batzuetara jakiten zuten urrutikoek jaiotzaren berri. Orain telefonoz, sms, edo e-mailez momentu batetik bestera jakin daiteke eta argazki bat ikusi ere bai. Haurrari argazkia atera eta karretea gastatu arte egon eta gero rebelatu arte egon partez (kamera polariod hoietakoa ez bazen bederen), egungo kamerekin ateratako argazkia instant berean nola atera den ikusi dezakegu. Eta horrela nahi adina adibiderekin jarraitu nezake.

Berehalakotasunean bizi gera. Gure esfortzuen emaitzak momentuan jaso nahi ditugu. Zain egon beharra badegu, akabo gureak! Presakako bizimodura murgildu gaituzte hainbeste aurrerapen teknologikok. Eta horrela patxada galtzen joan gera. Eta horrela pazientzia galtzen joan gera. Eta horrela pakea galtzen joan gera. Ze batek esaten zuen modura, pazientzia pakearen zientzia da. Hortaz, pazientziarik ezean nola bizi pakean? Askotan diruarekin erosi daiteke pazientzia eduki beharrik ez izatea. Batik bat teknologia tartean denean. Horrela, analisi batzuen emaitzak, kontzertu, emanaldi baterako sarrerak, estreinatu berri den pelikula bat e. a. dirua/teknologia edukiz gero di-da batean eskuratu ditzakegu.

Bestelako nahiak ere baditugu ordea: amodiozko proposamen baten erantzuna, azterketa eguna iristea, geu edo inguruko pertsonak aldatzea, haztea, heltzea… inork azkartu ezin ditzaken egoerak dira. Nahi eta nahi ez denbora bat behar duten egoerak. Norbaiti zeoze eskatu eta segituan eman ezean urduri jartzen gera, antsietatez jartzen gera zain. Internet bere onenean ez dabilenean ere nola petraltzen geran ikusi besterik ez dago. Bilera, hitzaldi, zineman gaudela telefono mugikorrak jotzen badigu lotsagabe-lotsagabe, besteak beren eserlekutatik altxa eraziz sarritan, deiari kasu egiten diogu hil edo bizikoa balitz bezela. Ekitaldia bukatu arte itxaroteak ezin egona sortzen digu.

Zain egoten ahaztu egin zaigu eta gazteei ez diegu pazientzia edukitzen ondo erakusten. Beraz, umeak pazientziarik gabe datoz eta besteok genuena galtzen ari gera.

Bartzelona aldean ume mordo bat jaio eta jaio ari omen da. Kontua da duela 9 hilabete, hiru egunez argirik gabe egon zirela alde hartan. Ondorioz, ez irratirik, ez telebistarik, ez DVDrik...

Argi indarra joan bai, baina asko orduantxe “iluminatu” ziren. Aspaldian erabili gabeko antortxak sexu txisparekin piztu eta lanean jarriaz. Argi asko ibili zen jendea ilunpean!

Hemen gertatu izan balitz, ETB ezin ikusi. Ene ba!

ETBn pilota partiduak ikusi partez ETB praktikatu behar (Egongelan Txortan Behingoz). Pilotak astinduz. Pilotei atxikita. Korredore eta pilotari biak bat bilakatuz:

-         Anttoni, wazemank!

-         Noaua?

-         Gizonaren sustraia sendotzeko, mihiluzea kalakan sartzera.

-         Ez al da hori políticamente incorrecto?

-         Palabra de ley da, ez zuk diozuna.

-         Ero eta bero ikusten zaitut, Joxe.

-         Horrelakoa da bizitza.  Gaur egun, barne barnetik…

-         ¿Esto no es serio, o si?

-         Betizu aitzakietan. Noiz pasatu behar dezu Hitzetik ohera?

-         La noche de…

-         La noche de Objetivo Euskadi. Euskadi haunditu behar degu, Anttoni, elkartasun bideak landuz.

-         Bale. Baino ordu txikitan, eta dena jarraian, cine sin cortes bezela.

-         Derbya egingo degu. Kirolez kirol. Benta berri(z). Benta berri(z).

-         Bai, firin faran. Firin faran. Egi bidean.

Handik astebetera, ordurako argindarra  itzuli denean:

-         Anttoni, telebista ikusiko al deu?

-         Pasalo! Date el bote!

-         Bizi berria asko gustatu zitzaizun. Errepikatuko al deu, ETBk bere programak bezela?

-         Hori da eta! Ya me has pillau el punto! Wazemank ikusgelara!

-         Vaya semanitaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!

Esanak esan mandoak telebista ez ezik gure bizitza ere programatzea lortu du. Piladun mandoa alde batera utzi eta bizia duen mandoa gehiago erabiliz asko irabaziko genuke. Hori bai dela Saber vivir!]]> http://www.uztarria.com/blogak/badiola/1208374986

Gauzak baretzea zen artikuluaren helburua. Ez dakit baretu edo gehiago nahastu  diren. Baina esan beharrekoa esan dela iruditzen zait. Bukatu da.

Errespetu faltak ikaragarri daude. Gehiegi.

Bakoitza geure buruari erreparo eginez hasiko bagina!

Onak izan!!!

A ze kakanahastea dagoen Azpeitian azken aste hontan! Herriko gazte talde bat sekta baten sartu dela; ez dakit zenbat diru galdu dutela, baina asko; ez dakit ze gauza arraro egin erazten dietela; dirua sartu eta beste bi lagun bilatuz gero ez dakit zenbat diru irabazi dezaketela esanaz  “kokoa” jan dietela; egiten duten dena sekretupean gordetzeko zin egin dutela;… baina hori bai: denak gustura omen daudela!

Azpeitian ere betidanik egon dira gaizki ikusiak Yoga, Tai Chi (Chuan), Chi Kung, eta era hoietako bideak.  Azpeitiarren bat aurreko edozeinetako klaseetara joaten zela jakindakoan “horrei pegatze ziok holako xelebrekeyetan ibiltzie” entzutea normala zen.

Gaur egun normalizatuagoak zeudelakoan nengoen, baina usteak…Izan ere, gure pentsamolde eta ikuspuntu hertsi eta itsutik at dauden bizitzeko erak xelebretzat jotzen ditugu, kriminalizatzerainoko argudioak botatzeraino.

Oraingoan Coaching ikastaroak egitera joan diren gazte multzo bat izan da jardun eta marmarren biktima. Ez dakit nik zer egiten dutela,…

Nik dakidanez, Coaching azken urteetan modan jarri den metodologia bat da. Enpresetan gero eta gehiago erabiltzen dena. Pertsonalki, hazten laguntzen digun bide askotako bat da. Gu geu hobeto ezagutu, geure burua onartu eta hobeto bizitzeko modua lantzen duen bide bat. Besteekin harremanak ere errazten laguntzen diguna. Finean, geure autentikotasunean zoriontsuago izateko erreminta bat. Ez bakarra. Beste batzuen artean, bat.

Zer du ba txarra?

Irakaskuntza tradizionaletik oso bestelakoak diren metodologiak erabiliz lantzen dela? Bizipenak berbizituz, egoerak geure barnean geuk sentituz geu protagonista izateak zer txar du?  Eskoletan aspalditik metodologia berriak lantzen ari gara, irakaskuntza tradizionalaren emaitzak hain onak ez zirela ikusirik. Gaurko gizarterako motz geratzen zela ikusirik. Gipuzkoako Foru Aldundiko Berrikuntza arduradunen erronka nagusiak ere Adimen Emozionala eta Ekintzailetza dira, bai eskoletara begira, baita enpresa mundura ere.

Sekretupean gorde beharko dutela han egin eta esandako guztia?

Talde terapia denetan bezela, hemen ere taldeetan bakoitzak bere barruko bizipenen berri emango zuen. Diskrezioa eskatzea logikoa da, han entzun dena han gera dadin. Metodologia ez komentatzearen arrazoia pentsatzen det gaizki erabiltzearen beldurragatik izan daitekela. Tresna denak bezela gauzak gaizki erabili ezkero on egin beharrean oker egin dezaketelako.

Txarrena pentsatuta ere, “ezagutu nahi duenak ordaindu dezala” pentsakera negoziantea izan dezake ikastaroko arduradunak.

Dirua eskatzen dietela?

Haber, haber. Kontuz! Ikastaroen prezioa garestia den ala ez eztabaidatu genezake. Neri ere ez zait merkea iruditzen. Eta zer? Bakoitzak, berak aukeratu du bertara joatea. Inor ez da ba 200 edo 300 euro praka, betaurreko, zapata…batzuengatik ordaintzen direlako aztoratzen? Hori ez al da sektei dirua ematea? Kokoa janda edukitzea?

Gauzak puntu hontan, diru kontuan alegia, nahastu direla usten det.

Azpeitian iaztik beste inbertsio eskaintza bitxi bat dabil. Bertan batek diru kopuru altu samar bat kontu batean sartu eta gero bi lagun bilatu behar ditu beste hainbeste diru sartzeko eta horrela ez dakit noiz dexente diru gehiago berreskuratzen omen da.

Inbertsio mota berri hau eta Coachinga dena nahastu dira. Lehenengoan sartu behar den dirutza  Coaching-agatik ordaindu dutela esanaz…

Ez ahaztu, denak gustura omen daudela!

Ez Coaching-ak, ez Adimen Emozionalak, ez erlijioek, ez Yogak, eta ezta beste bide askok ere, beraiek bakarrik ez digute emango erabateko zoriontasunik. Baina lagundu bai. Asko. Esaten duten guztiarekin ados egon beharrik ez dago bide egokian gaudela konturatu erazteko. Bide denak dituzte zuloak. Zulo hoiek, ikuspegi kritiko batekin ikusten jakitean dago gakoa. Hori ere ikasi egiten baita.  Eta hori lortzen goazela ikusten dugunean, pertsona libreagoak garela sentitzen degu. Askatasuna geure esku egon daitekela neurri haundi batean.

Pertsona askeak, ordea, ez die grazi haundirik egiten sistemari. Horregatik sortu ote da halako iskanbila?

 ]]> http://www.uztarria.com/blogak/badiola/1206896504

Hori da bota beharra! Goitik. Ezkerretik. Eskubitik. Baita errebueltak eginez ere. Eguna joan eta eguna etorri euria. Eta euria. Eta euri gehiago. Izan ere eguzkiak, urte hasieratik behintzat, ordu extra asko sartu ditu. Negua udaberriarekin nahasteraino. Baino denok geure muga bat badegu, behin pasatuz gero pott egiten deguna. Bertara arrimatzen ari geranean  gorputzak abisua ematen diguna (eta askotan abisu horri kasurik egiten ez dioguna). Eguzkiak aurtengoan bere muga pasatu du eta estresak jota geratu da. Eta negarrari eman dio. Etengabeko negarrari. Euri malkoekin gu bustiaz.

Izan ere Euriborra mugarik ez duen igoeran sartua da. Etengabeko errekorrak hautsiz (goikoak) dabil. Eta horrek sortzen dituen alergiak polenarenaren aldean larriak dira. Begiratu bestela, eguzkia ere kaltetuta utzi baitu. Ez ote da behintzat etxea ordaindu ezin duelako beste galaxiaren batera joango…

Beste asko ere estresak jota oporretan izan gera Aste Santuetan. Deskonektatzeko. Atseden hartzeko. Bazter berriak ikusiaz gure arazoak ahazteko…Emaitza, aldiz, ez da beti batek desio zuena izaten. Zer eraman erabaki ezinak sortzen duen estresa (gero erdirik ere erabiliko ez degula jakinda ere), ataskoak, atasko gehiago, aireportutan ordu galduak, lekuan aurkitu ezinik galtzeak, haserreak, maleta galtzeak, lo gaizki egin doble nekatzeak, bidailagunekin xextrak, eta non izan geran arabera eguraldia txarra, kanpinetan tximu egiteak... Berriro lanera hasi behar eta, diru mordo bat gastatu eta pilak agortzeko zorian. Zorioneko atera beharra!

Era horretara berriz ere hasiko da estresatutako jendearen kopurua. Eta Euriborrak goraka jarraitzen badu, are gehiago. Horrela gaudenean, estresatuta alegia, onena etxean geratzea dela deritzot. Etxean geratu eta ezer ere ez egitea. Ezer ere ez. Jan, lo eta egon. Bakarrik, familiarekin edo lagunekin: egon. Kanpoan topatu nahi dena lasaitasuna eta pilak kargatzea bada behintzat, etxean bezela inon ez delako betetzen nahi hori. Hori, oporretarako egun gutxi ditugunean, bederen. Denbora gehiago edukiz gero bi gauzak konbinatzea posible da. Euria eta Euriborraren gure erara ezin ditugu aldatu. Estresa bai, ordea.

-         Iosu hik asko hitzein baino beti hor habil pirin paran. Bazpaere jun ta geo esatek.

-         Izen e, askotan lenenguen eztitxiat ikixten gauz danak…

Ia eguzkia ere udaberrian zelaiak lorez bustitzeko lain indarrekin geratu den. Gero gerokoak.

]]> http://www.uztarria.com/blogak/badiola/1201720276

Demagun datorren astearte eguerdia dela, hau da, karnabal asteartea. Kalean jende multzo bat mozorrotuta dago. Hala moduz dabiltza. Musikarik ez baina dantzan (barruan daramate doinua). Badakizue, egun horretan azoka bitxi xamarra izaten dela. Batek porruak erosi, mikrofono bezela hartu eta kantuan. Bestea (tenista jantzitako norbait) arraultzak erosi eta tenisean, raketa osorik baldin badauka behintzat. Bestea oilaskoa erosteko tratua egiten baserritarrarekin. Beste batzuk baratxuri sorta erosi eta ea zeinek gordinik ale gehiago jan apustuan…

Aitorren ama azokan ibili eta gustura etorri da:

“Halakon semie azokan zabilen gau pasa einda. Gona motx batekin. Kataplinek ertenberrien gona azpitik. Zenbat parre eindeu! Intxantie zeuen. Baserritarrakin tratuen hasi da kalabazin txikiyek dauzkela esanez, beak beste hori haundiyoue daukela… Baserritarrak, erakusteko esaten ziyon. Hainbeste hitzeitiei laga eta demostratzeko…Berdekeyen han jardun debe. Nahiko parre eindeu. Xalau-xalaue zauen. Pelukie bate moiture eingabe zamakiyen…”

Zer gertatuko zen, ordea, “halakon” seme hori Aitor izan balitz?

-         Hi, Aitor hire ama.

-         Nun? Gazenai hemendik! Hau dek lotsie.

-         Ze Aitor! Ze eitek oindik etxea jun gabe! Hori al dek ba itxurie! Pixtraje hori! Jun ai ohera derrepentien, jarri hemen baztarrak lotsatzen eta!

-         Bo ama, lagaizu pakien! Erosi ber dezuna erosi ta jun zaite hemendik!

-         Pelaje hori! Hoiek dituk begiyek. Lora-lora eindeko begi hoiekin noa hue! Disgustotako lain e eztiau eiten zuekin. Eonai attek ikusten bahau, harek arreglauko hau!

-         Holako ondo pasatzen ai ginen ta …

-         Ta erretiratzeko asmoik ez al daukek? Etzi examine euki ta hau badek fundamentue! Etorri ai nei berriz zakuka suspentsokin ta…

-         Zu azaldu zean arte earki gabiltzen ba, eh…

-         Gona motzoik ezin al huan jantzi? Behin onuzkeo bategabe ertezak danak bisten ditukela! Hoyeituk beruek hoyek!

-         Gero hitzeingo deu nahi bazu, oin lagaizu pakien. Ridikulue eiten ai zea ta hemen…

-         Ridikulue? Ispilu baten ikusiko bazinete… Nik ridikulue? Gañea, ze usai botatzek ahotik? Zeinena dek usai hori? Whixki eran al dek?

-         Zea erango nun whixki! Zuk emandako diruekin behintzet asko ezin eran…

ONDO PASAU KARNABALAK!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Aitorren amak ikusiko balitu...

Atzo gauean telefono dei bat izan nuen. Odol emaileen elkartetik, bihar, asteazkena, odola ematera joateko eskatuz.

Odol premia haundia omen dago. Guri etzaigu batere kostatzen geurea den odoletik pixkat besteentzat ematea. Benetan, behin odola eman eta gero ez dakizute zein ondo sentitzen den bat beste bati hain modu errazean bizia eman diolaz jabetzean...

Denok animatzen zaituztet! Bihar arratsaldeko 18:30 tatik 21:00tara bitartean Azpeitiko anbulategira joan eta odola ematera!

Mertzi

Olentzero eta Mari Dominginek Azpeitian zehar egiten duten kale buelta ikustea ez zait inoiz suertatu. Haurra nintzenean ez zen egoten eta ohiturarik ere ez dakarkit. Erregeen kabalgata ikusteko, aldiz, bai.

Lehen Erregeak kioskora igotzen ziren udaletxera igo beharrean. Txikitan, ipurtikara xamarra naizenez, bazkaldu orduko plazara bueltaka hasten nintzen Erregeen tronua jarrita ote zegoen ikustera. Ze luze izaten zen arratsalde hura! Noizko ailegatu tronpeta hotsak!

Atzo ere ikusi nituen. Zaldi gainean etorri ziren. Errege Magoak. Gau magikoari hasiera emanez. Izan ere ilunpean antortxen su artean eta zaldi gainean etortzeak, karroetan partez, gaua magikoago egiten dute. Plazan Erregeek umeei txintxo portatu al diren galdetzeak eta umeen emozio-ilusiozko baietz urduri-ozenak entzuteak hain ume ez garenon barruan ere lilura esna erazten baitigu.  Une motxa den arren zoragarria da.

Neuk ere, paperean sartu eta Erregeei, Errege beltzari hobeto esanda, artean beranduegi ez zela eta eskaera bat egin nion: aurten, 20080a, iaz sufritzen egon zen jendearentzat (gaitzak jota, espetxeratuta, norbait hil zitzaiona, kalabazaz etxea bete zuena, lanik topatu ezinda zebilena, baztertuak, erasotuak, hain desio duten ume hori heltzen ez zaienak, menpekotasunak harrapatuak, e.a.),  hauek denentzat aurrekoa baino urte hobea izan dedila. Gainontzekoontzat berriz, gutxienez bezperakoaren berdina izatea.

Nik ez det ohiturarik ezer erosteko eta nire ingurukoei ere ezer ez dudala behar esaten diet. Asko jota beharreko zeoze erosten degu. Egia da, baina, goizean jaiki eta espero ez dezun opari bat ikustean zure zapata gainean, sorpresa horrek, magiaz betetako ilusioz pizten digula barrua. Paketea ireki  bitartean behintzat. Ze “Hau al tzan?” batek ere berehala itzaltzen ditu ilusio iragankor hoiek.

Oraindik amets barruan dauden umeak dauden etxeetan dena oraindik eta magikoagoa da. Hauetan, gaur egungo opari pilarekin gastatzen denaren ondoren, hilaren bukaerara iristeko kartera administratzeak ere lan magikoa eskatzen du.

Hauexek ditugu gure eguneroko bizitzako Erregeak: umeak. Sorpresaz jantzita, ilusioz puztuta, magiaz bustita. Beti liluratzen eta harritzen gaituzten ateraldiekin beteak.

URTE BERRI ON DANOI !!!!!!!!!!!!!!!

... eta bihar lanera. Hau dek perezieeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!

Amama, amama! Lasai, ez dizut amona deituko ez bait zitzaizun batere gustatzen horrela hots egitea. Hori amona xarrentzat jarritako izena dela eta…

Aurreko igandean biok bakarrik geratu ginenean zure logelan agurtu ginen. Ni, bezperan ezkondu eta bidai bati ekitera nioan ordubete barru. Zu, beste bidai  berezi bati ekitear zeundela eta, bidaia on bat opa nizun. Eta egunen baten berriro elkar ikusiko genuela esan…

Atzo goizean paradisu batera iritsi nintzen, etxetik oso urruti. Zu, aspaldiko partez etxetik atera zinen eta beste paradisu batera joan. Zu ere atzo goizean.

Bart, itsasoari begira, zurekin pasatutako momentu on eta goxoak gogoratzen egondu naiz. Eta malkoak erori zaizkit. Potolo-potoloak. Itsasoraino isurtzeko lain pisu zutenak.

Batek esan zuen bezela, hiltzen garenean itsasuntziak itsasoan bezela geuretarretatik urrundu egiten gera. Behin aldenduz gero, itsasuntziak desagertu egiten dira. Ez ditugu gehiago ikusten, baina han jarraitzen dute nabigatzen. Guk ikusi ez arren. Itsasoaren bestaldean.

Atzokoan zerua izarrez betea zegoen. Ilargia ere bizi-bizi zegoen. Zeruan bazen, ordea, denen artean disdira berezia zuen zerbait. Zenuena. Begiak bete zitzaizkidanean haize epelezko igurtzi leun bat eman zenidana.

Itsasoan bi muturretan gaude. Baina, badakizu nola izaten diren gauzak: hain txikia da mundua, noizbaiten  berriz elkartuko garela  seguru nagola.

Eskuminek attittei.

Kaixo irakurle:

Badator eskutitzak idazteko garaia. Bai Olentzero eta baita Erregeak ere eskutitzen zain jarrita daude beraien opariak prestatzen hasteko…

Inork idazten ote du ba gaur eskutitzik? Nork hartzen ote du paper zuri baten bere barruak momentu horretan esaten dionaren erradiografia bat eskuz egiteko denbora? Ez naiz merkatal gutunetaz ari. Pertsonen arteko harremanak agertzen diren hoietaz, baizik. Garai baten dexente idatzitakoa naiz: udalekutan etxekoei (cobro revertidora hots egiten ikasi genuen arte), kanpora ikastera eta soldaduskara joaten ziren lagunei, etab.

Uda hontan idatzi det nik bat. Denbora asko pasea zen azkena idatzi nuenetik. Urte batzuk bai igual. Gaur egun posta elektronikoa, messenger eta sms-ak  erabiltzen ditugu lehen paperean esan nahi izaten genuena adierazteko.  Azkarragoak dira eta erantzuna ere bat-batekoa izan daiteke.

Aspaldian egin gabeko lanari ekiteak pereza pixkat eman zidan baina behin hasitakoan ezin gelditu. Ia arratsalde bat joan zitzaidan lerro haiek idaztean. Txukun idatzi nahi, eta hortaz poliki-poliki idatzi behar. Lerroak zuzen-zuzen, marjinak mantenduz, tatxoiak ebitatuz, gauzak bi aldiz pentsatuz.

Merezi izan zuen. Autentikoa baita eskuz idatzitako mezu bat. Inongo molderik ez duen adierazteko bide bat. Erabat askea. Muga bakarrak orriaren neurriak dituena. Geure zati bat bertan bidaltzen deguna. Bertan adierazitako maitasuna benetakoa dena. Bertan adierazitako hitzek bestela esandakoek (e-mailez eta sms bitartez) baino babes gehiago senti arazten digutenak. Hartzaileak, baten bat berezia izan behar du. Beragatik esfortzu hori egiteak pena merezi duen norbait.

Posta elektronikoa asko erabiltzen det. Egunero. Sms-ak ez hainbeste, halere gero eta gehiago hori ere. Baino eskutitz bat idazteak beste xarma bat dauka. Nik beste era batera sentitzen det eskuz idazten ari naizenean. Erromantikoa naiz. Bestelakoak birtualak diren bezela, eskutitzak benetakoak direlako.

Udan gazte bat ezagutu nuen oporretan. Berarentzat izan zen aurtengoa. Eskutitza bidali nionean inoiz inork ez ziola eskutitzik bidali erantzun zidan. Bere erantzuna elektronikoa izan zen, ordea.

Gaurkoz hauxe da esateko nuena. Egun ona pasau

 ]]>