Ez ba! harrapau nau!

Erdi aroko azoka, Stock azoka, konplejuak | Iosu Badiola |  2009/10/4  23:26

Bada astebete bai erdi aroko azoka eta baita herriko dendari batzuen “gangak” salgai zeuden azoka bukatu zirela.

Asteburu horri buruz Uztarrian azaldutako albisteak erantzun bakarra izan zuen. Ibilimunduan izenez bidalia. Bertan “Baina denok konturatu gara inoiz baino postu gutxiago etorri direla, inoiz baino tristeagoa egon dela. Saltzaile batek esan zidan bezala:
-Stock azoka egiten dutenetik, askoz arropa edo "textil" gutxiago saltzen da erdi aroko azokan, eta askori ez die etortzeak ere merezi…” zioen.

 

Tristea da baina ados nago berarekin. Stock azoka egiten hasi ziren urtetik pentsatu izan det erdi aroko azoka jan egin duela herriko dendarienak. Eta urteak pasa ahala gero eta konbentzituago nago. Bi egun edo data desberdinetan egitea proposatuko nuke nik. Edo bestela ardo dastaketa den egun bertan (zurrumurruek diotenez kentzen ez badute behintzat) jartzea stock azoka. Hartara muturrak gorrituta errealitatea dena baino politagoa ikusten dutenek erosketa franko egingo lituzketelako…

 

Gaurkoan, ordea, jendearen jokaerari buruz idatzi nahi det. Jende batenari buruz hobeto esanda. Stock azokan erosteak lotsagarri sentiarazten dituen jendeaz, hain zuzen. Han erostean zeoze txarra egin balute bezela jokatzen dutenak. Tranpatan bazebiltzan bezela. Beraien mailari sozialari ez balegokio bezela. Diruak indarra badu, ordea, eta tentazioan erori direla bistan geratzeagatik gaizki sentitzen dira. Inork ikusi ez balitu, aldiz, fenomeno. Helburua lortu eta pozik.

 

Hainbat kasu tokatu zitzaizkidan ni beraiek zorroekin ikustean koloreak atera zitzaizkienekoak. Izan ere gure erreakzioek, inkonszienteak gehienetan, informazio asko ematen dute. Naturaltasun osoz jokatu izan balute etzen ezer gertatuko. Zeramatzaten poltsetan fijatu ere ez nintzen egingo seguruenik. Baina ni ikusteak sortu zien erreazkioa ikusita beraien burua agerian jartzen ari zirela garbia zen. Autoestimua ondo bajua duten jendea.  Ze lotsa du ba gustokoa den zerbait berezko prezioa baino merkeago erosteak? Ederrak dira ba Azpeitiko dendetako erropen prezioak! Beharko merkealdietan erosi. Batzuetan orduan ere garestiegiak jarraitzen duten arren.

Enpresa baten erosketak ahalik merkeen egiteak normaltzat jotzen da. Edo helburutzat. Baina guk gure bizimoduan egitea ez. Nahikoa deu!

 

Lehen bizitza nahikoa konplikatua ez degula, oraindik ere gehiago konplikatu. Naturaltasunez egiten ditugunean gauzak, eta naturaltasunez kontatu, ezer ezkutatu beharrik ez degu izaten eta beraz, lan bat eta buruhauste bat gutxiago. Xinplea ezta?

Ze zaila egiten degun erraza dena eguneroko bizitzako ekintza desberdinetan…

 

 

 

 

Lotura zuzena  |  Erantzun bat. bugi | 2009-11-30 | 09:16

 

Ez ba! Harrapau nau!

Konplejuak, Erdi aroko eta Stock azoka | Iosu Badiola |  2009/10/4  23:14

Bada astebete bai erdi aroko azoka eta baita herriko dendari batzuen “gangak” salgai zeuden azoka bukatu zirela.

Asteburu horri buruz Uztarrian azaldutako albisteak erantzun bakarra izan zuen. Ibilimunduan izenez bidalia. Bertan “Baina denok konturatu gara inoiz baino postu gutxiago etorri direla, inoiz baino tristeagoa egon dela. Saltzaile batek esan zidan bezala:
-Stock azoka egiten dutenetik, askoz arropa edo "textil" gutxiago saltzen da erdi aroko azokan, eta askori ez die etortzeak ere merezi…” zioen.

 

Tristea da baina ados nago berarekin. Stock azoka egiten hasi ziren urtetik pentsatu izan det erdi aroko azoka jan egin duela herriko dendarienak. Eta urteak pasa ahala gero eta konbentzituago nago. Bi egun edo data desberdinetan egitea proposatuko nuke nik. Edo bestela ardo dastaketa den egun bertan (zurrumurruek diotenez kentzen ez badute behintzat) jartzea stock azoka. Hartara muturrak gorrituta errealitatea dena baino politagoa ikusten dutenek erosketa franko egingo lituzketelako…

 

Gaurkoan, ordea, jendearen jokaerari buruz idatzi nahi det. Jende batenari buruz hobeto esanda. Stock azokan erosteak lotsagarri sentiarazten dituen jendeaz, hain zuzen. Han erostean zeoze txarra egin balute bezela jokatzen dutenak. Tranpatan bazebiltzan bezela. Beraien mailari sozialari ez balegokio bezela. Diruak indarra badu, ordea, eta tentazioan erori direla bistan geratzeagatik gaizki sentitzen dira. Inork ikusi ez balitu, aldiz, fenomeno. Helburua lortu eta pozik.

 

Hainbat kasu tokatu zitzaizkidan ni beraiek zorroekin ikustean koloreak atera zitzaizkienekoak. Izan ere gure erreakzioek, inkonszienteak gehienetan, informazio asko ematen dute. Naturaltasun osoz jokatu izan balute etzen ezer gertatuko. Zeramatzaten poltsetan fijatu ere ez nintzen egingo seguruenik. Baina ni ikusteak sortu zien erreazkioa ikusita beraien burua agerian jartzen ari zirela garbia zen. Autoestimurik gabeko jendea.  Ze lotsa du ba gustokoa den zerbait berezko prezioa baino merkeago erosteak? Ederrak dira ba Azpeitiko dendetako erropen prezioak! Beharko merkealdietan erosi. Batzuetan orduan ere garestiegiak jarraitzen duten arren.

Enpresa baten erosketak ahalik merkeen egiteak normaltzat jotzen da. Edo helburutzat. Baina guk gure bizimoduen egitea ez. Nahikoa deu!

 

Lehen bizitza nahikoa konplikatua ez degula, oraindik ere gehiago konplikatu. Naturaltasunez egiten ditugunean gauzak, eta naturaltasunez kontatu, ezer ezkutatu beharrik ez degu izaten eta beraz, lan bat eta buruhauste bat gutxiago. Xinplea ezta?

Ze zaila egiten degun erraza dena eguneroko bizitzako ekintza desberdinetan…

 

 

 

 

Lotura zuzena  |  Erantzun

 

Anekdota bat?

Aurpegia ematea. Koherentzia. | Iosu Badiola |  2009/09/22  20:13

Nere oso gertuko lagun bati udan gertatutakoa:

Supermerkatu haundi hoietako baten euskal etxe batek egiten dituen pasta batzuen kaxa bat erosi zuen abuztuko arratsalde batean. Handik hiru bat astetara kaxa ireki eta kaxa erdia bakarrik zegoela beteta ikusi zuen. Normalean bi zorro egoten omen dira eta kaxa hartan bakarra zetorren. Erosketen ticketa aspaldi botata zuenez dendara kexatzera ez joatea erabaki zuen. “Earra kontue, ja! Hola irabazikoiabe dirue berriz e! Guri bai holakuek tokau!” omen zioen marmarrean etxeko batek. Gure protagonistak ondo hartu zuen. Edonork izan zezaken oker bat bezela. Anekdota bat.

Egun batzuk igaro ziren eta gure protagonistak gozodendara idatzi zuen. Gertatutakoa kontatuz, ticketik ez zuela eta erreklamazio partez,  beste inori ez gertatzeko kontuan hartzeko ohar bat bidaliz. Berehala jaso zuen erantzuna gozodendatik: pilo bat eskertuz eta barkatzeko esanez, jendeak horrelako kexak adierazteko ohiturarik ez duela eta eskertuz gertakizunaren berri ematea. Kalitateko arduraduna zen, eta ia pasten kaxan zein lote zenbaki jartzen zuen eskatuz. Baita ere, gure protagonistaren etxeko helbidea eskatuz, detailetxo bat bidaliko zietela eta.

Kaxa bera ere zaborretan zegoen aspaditxotik, ezin, beraz, lote zenbakirik eman. Hala eta guztiz ere detailetxoa bidaltzeko asmoarekin jarraitzen balute helbidea jarriz erantzun zien lagunak aurrez jarrera eskertuz.

Erantzun eta bi egunetara etxeko tinbrea. Paketa bat zuela. Gozodendakoa. 12 botilako ardo kaxa baten neurriko kaxa bat omen zen. Dena pasta eta gozogauza desberdinez betea. Hura poza!

Nik ere txokolatezko batzuk jateko zortea izan nuen.

Zenbat aldiz ibiltzen ote gera marmarrean batek ez dakit ze egin/esan digula, ez dagoela eskubiderik! Hurrengoan ederrak aitukoitu!  (eta hurrengoan ere ez diogu ezer esaten dagokionari baina berataz marmarrean bai besteei…). Zenbat bikote banatzearen arrazoia ote da gauzak (behar bezela) ez hitzegitea! Zenbat aldiz kexatu ote gera erakundeetaz baina bertara kexa hori azaltzera joateko adorerik izan ez!  Ze beldur diogun gauzak aurpegia emanez konpontzen saiatzeari!

Lotura zuzena  |  2 erantzun. Azkena: ibilimunduan | 2009-09-29 | 22:54

 

Farrah Fawcett

Nostalgia | Iosu Badiola |  2009/06/30  09:20

 

Goizean lanera nindoala jakin nuen Michael Jackson eta Farrah Fawcetten heriotzen berri. Kotxean sartu eta irratia piztu orduko. Ostiralekoan, lanerako bidea nostalgiaz betetako bidaia izan nuen.

Lehenengoari buruz nahikoa entzun-ikusi-irakurri izateko aukera eduki degunez, bigarrenari buruz arituko naiz. Jill pertsonaia interpretatuz famatua egin zen neskaz.

Nere memoriak ezin izan dit zehaztasun haundiagorik eman, eta hortaz, ezin jakin nik Jill, nere ama edo nere andregaia izatea nahi nuen. Ondo akordatzen naizena berataz erabat txoratuta egon nintzela da. Gaur egun ez dakit, baino, sasoi haietan baziren pasteltxo arrosa batzuk (industrialak), nik jan ezin nituenak. Ikuste hutsak egundoko atzerakada ematen zidatenak. Pantera Rosa izenekoak. Ba bolada batean pasteltxo hauekin batera pegatina batzuk etortzen ziren zorroan. Los ángeles de Charlieren pegatinak. Goizean ikastolara joateko autobusa hartu aurretik Trastornon dendatik bat erosi, barruko pegatina hartu eta pasteltxoa zaborretara botatzen nuen. Eta pegatinean Jill ez bazen agertzen pegatina ere bai. Atera kontuak zenbat miresten nuen neska begiurdin hura.

Eta orain, bere heriotzaren berri jakindakoan, benetako erlazio bat izandakoan harremana bukatu eta denbora bat pasa ondoren geratzen den esker oneko oroimena sentitu det. Gure artekoa egitan pasatu izan balitz bezela. Emozio atseginak sentitu ditut berriro ere.

 

Michael Jacksonek egindako gauza guztietatik We are the world abestiarekin geratzen naiz.

Lotura zuzena  |  Erantzun

 

Lehengo zulo haiek

Krisia | Iosu Badiola |  2009/03/5  12:49

9 urte pasa dira. Ikastaroa etxe partikular baten zen. “Ze arraro!” Lehena iritsi nintzen. Ikastaroa emango zen gelara bideratu ninduen gizon batek. Argi ahul bat zegoen gelara. Nere harridurarako etzegoen ez mahairik ezta eserlekurik ere. Kojin bat hartu eta bertan, lurrean esertzera gonbidatu ninduen. Intzentsu usaina zegoen. Arbel txiki bat txoko batean. Jende gehiago heldu zen. Guztira zortzi bat lagun ginen. Gazteena ni. Askok elkar ezagutzen zuten; “eztek ba sektan bat izengo?” Oinetakoak kendu eta eroso jartzeko esan zigun irakasleak. “Oinetakoak kendu? Kriston patata zulue zaukeat ezkerreko galtzerdietan!” Koadernoan zeoze apuntatu nuen denbora galtzeko. Denak zapatak kentzeari ekin zioten. “Nik e kendu einberko itxiat ba...” Paretan apoiatu aitzakiz denei bizkarra eman eta nik ere neureak kendu nituen eta behatz potoloa agerian uzten zidan zuloari tiraka-tiraka hanka azpira eramatea lortu nuen. Eskerrak!

Hortan, eseri eta irakaslea azalpenak ematen hasi orduko behatz potoloa ikusi nuen. Hatz azala eta behatz osoa. Aldemeneko behatzaren hertza ere bai. Halako izerdi batek busti ninduen. Gorri-gorri jartzen hasi nintzela jabetuz eskuarekin hanka eutsiz zuloa tapatzea lortu nuen. “Lixto!”. Azken 5 minututan irakasleak esan zuenaren arrastorik ez, ordea. Zentratzea lortu bezain pronto, oso ezeroso sentitzen nintzen. Zuloa tapatzea lortu bai baina ezin gehiago agoantatu postura hartan...

Ordu laurden inguru galdu nuen nere burua lotsagarri sentiarazten zuen zuloa disimulatu nahian. “Hola ezteok segitzeik! Nahi dunak nahi duna pentsau daiyela. Eztek hain rarue galtzetinetan zulo bat eukitzie”. Eta halaxe,nere arreta hankatik klaseruntz zuzendu zen. Klasea bukatzerako ia-ia harro eta dena sentitzeraino.  Halere, hurrengo klaserako ondo asko erreparatu nien jantzitako galtzerdiei.

 

Lehen, zulatutako edo zuloak konpondutako galtzerdiak erabat erabiltzen ziren. Baita barruko kamixetak, eta beste arropa asko ere. Gero, oparotasun aldian sartu ginenetik nik uste tontotu egin garela eta zulo aztarna txikiena izan arren zakarretara bota izan ditugula lehen konpontzen ziren jantziak (ezta kristalak garbitzeko ere ez ditugu gorde hortarako produktu bereziak erosiaz), etxeko tresnak, altzariak....

Orain, aldiz, krisia etorri. Krisi ekonomikoa (beste krisi batzuk aspaldian baitauzkagu inguruan, balioena esate baterako). Dirua errazegi xahutu degu. Gehiegi izan degu denetik: arropa, etxea, kotxea, gu geu garbitzeko produktuak, jatekoa, altzariak... diruak eskuetan erre egin izan digu. Artean erabili, jan zitezken zenbat gauza bota ote degu zaborretara! Bitartean munduan oso urrutira joan gabe gure hondakinekin bapo biziko zirateken milaka lagun goseak akabatzen.

Gaur familia ugari dira oparotasunetik hilabete bukaerara iritsi ezinik egotera pasatu direnak. Aurrera begira ere dena beltz ikusten dutenak. Ez da giro bazterretan.

 

Materialtasuna alde batera utzi eta baztertutako harremanak berreskuratzeko aukera ederra daukagu diru eskasia daukagun garaiotan: lagun arteko tertuliak, pasierak, seme alabekin gehiago jolastu gurasoak jostailuak ordezkatuz, telebista itzaldu eta sexu harremanak hobetu, bai kopuruan eta baita kalitatean ere...hau da, pertsonago izateko aukera degu.

 

Aurreko aukeretatik ezer ere gustuko ez duenak Uztarrian blog bat ireki dezake bere ideiak azaltzeko ze krisiak guri, blogarioi, ere eragin digula esan behar... 

Lotura zuzena  |  3 erantzun. Azkena: JaioneBeobide | 2009-03-06 | 23:31

 

Albiste zaharragoak »»