Etxerako bidean, norbait atzetik korrika datorrela sumatu dut. Berehala hurbildu zait. Etxera goaz, ikastaroa bukatu eta etxera. Bilbo handia da, ezagutzen ez diren bi elkarren ondoan bizi izateko. Baina badirudi hango mugak ere txikitzen hasiak daudela, berak eta nik, elkarrengandik oso hurbil dauden etxeetan hartuko dugulako ostatu. Bere begirada senti dezaket aldapan gora; mantsoa, sakona, hitzik gabekoa. Ikastaroan ezagutu dugu elkar emakumeak eta biok; lau egunez elkarrekin egingo dugu etxerako bidea.

Egia da ez dugula elkar ezagutzen, baina mundua elkarrekin konpontzen saiatu gara. Erlijioaz, aste santuaz, bekatuaz, ekonomiaz, emagalduez, amatasunaz… hitz egin dugu biok lau egunez, egun bakoitzeko hamar minutuz.

Ez diot beharbada ondo ulertzen esan nahi duena. Ideia solteak jasotzen dizkiot, ordenatu gabeak, sakonak, zailak beharbada. Erraietara jo behar dugula dio berak, hantxe dagoela gakoa. Ekonomiak duen garrantziaz aritu da, dirua ezagutu egin behar dela, jakin behar dugula diruak nola funtzionatzen duen; gero, behar bezala erabili nahi badugu. Emagalduen inguruko azterketa bat egiten ari dela ere esan du. “Zergatik daude?” Eta artista bat da, eskuekin artista bat, bere lanik ikusi ez badut ere. Milaka gauza egin eta ikasten ari den emakume baten aurrean nago.

Azken eguneko etxerako bidean, ideia solte mordoa ezin antolatuta, galdera bat egin diot:

–Nola bideratu dezakezu lan mundura egiten edo aztertzen ari zaren guzti hori?

Irribarre egin dit, bere begi urdin erraldoiak txikituz. Eta lasai, oso lasai, halaxe esan dit:

–Badakizu, Alaitz, ni bi mundutan bizi naiz: Intelektualtasunean eta erotasunean. Biekin bizi beharra daukat, biak baitauzkat barruan.

Txundituta, hunkituta… utzi nau. Baina egia da biak bere dituela nire lagun berriak.

Gaur, martxoaren 8 honetan, bera daukat gogoan, bera eta bere lanerako grina. Bere mundua aztertzeko gogoa, erraietaraino jaisteko asmoa, besteei laguntzeko borondatea… finean, emakumea.

Besarkada bat berarentzat hemendik, urte betez abandonatua izan dudan txoko honetatik. (Berak ez zukeen hainbeste denboraz bere txokoa abandonatua izango!)

 ]]> http://www.uztarria.com/blogak/alaitz/1141807913

“Galtza luzeak eramaten ditudanez, ez ditut hanketako ileak depilatzen”

Urteroko moduan, gaurko egunez, datu andana jasotzen ari gara komunikabide guztien bitartez. Esatariak berak dio, ia urtero, eskakizunak berdinak direla, berrikuntzaren batekin. Zerbaitegatik izango da...

Euskal Herrian, langabezian dauden gehiengoa, emakumea da. Lana izatearen kasuan, behin-behinekotasuna askoz ere handiagoa da emakumeen artean gizonen artean baino. Eta hori gutxi balitz, askok, gizonek baino ehuneko hogeita hamarra gutxiago kobratzen dute.

Historian zehar izandako emakumeak, ezezagunak zaizkigu, inoiz existitu izan ez balute bezala. Azpeitin bertan, San Sebastianetako karroza “suntuosoan”, omenduak beti dira gizonezkoak.

Horrela, datuak, nahi beste eta aspertzeraino.

Ondo. Berdintasunerako bidea jorratzen jarraitu behar.

Eta gero...

“Galtza luzeak eramaten ditudanez, ez ditut hanketako ileak depilatzen”

Eta segidan erantzuna edo komentarioa: Akats grabea da hori! Ez duzu ba pentsatuko, hankak ilez josita, inor konkistatzeko gai izango zarenik, ezta?”

Gero, depilazioaren aldeko diskurtso laburra, eta amaitzeko, krema konkretu baten propaganda: 25 euroren truke, ilerik gabe eta konkistatzaile!

Guzti hori, azken hilabeteotako El Semanal batean irakurria.

Akats grabea! Orain, emakumeon hanketako ileak ere, kriminalizatu egin behar ote dizkigute ba? Besterik ez zitzaigun falta!

Berdintasunaren bidea jorratuz, hanketan ileekin edo ilerik gabe.

(Egia ote da, hanketan ileak dituzten emakumeak, ez dutela “konkistatzen”?. Ikerketa bat egin genezake…)]]> http://www.uztarria.com/blogak/alaitz/1139393868

Katalanek lortu dituzte Salamankako artxiboak, ditxososko artxiboak! Kostata eta batzuen arrazoitu gabeko haserrearen gainetik.

Atzo goizean, irratian elkarrizketatu zituzten Bermeo eta Oñatiko alkateak. Salamancan ba omen daude gerra garaian hemendik eramandako artxibo batzuk. Bermeo eta Oñatiko artxiboak omen daude tartean. Eta noski, eskatu dituzte Salamancara, itzuliko ote dizkietenaren duda muda handian.

Segidan, bi herrietako herritarrei galdetu zieten ea ba al zeukaten artxibo hauen berri eta berauek ekartzeari buruzko iritzia. Une honetan, esaten ari zirenaz deskonektatu eta duela urte batzuk Egiptora eginiko bidaia hura etorri zitzaidan gogora.

Piramideetara iritsi baino metro luze batzuk lehenago, hondar artean aurkitzen da Gizako esfinge ezaguna. Animali gorputza eta gizaki aurpegia duen irudi erraldoia, milaka urte bizkarrean badauzkana. Yasser, gure gidari egiptiarrak, bertara heltzean, honela esan zigun:

-Hona hemen, esfinge ezaguna. Milaka urte baditu, (ez dira ados jartzen zenbat diren) eta arrisku larrian dago.

Hainbeste denbora eta gero, arriskuan egotea arraroa ez zela pentsatu nuen nik. Izan ere, babestu gabe, han kanpoan, bero izugarri harekin…

-Ikusten ai diozue burua? Okotz-bizar moduko bat zeukan egin zutenean. Gero ordea, britainiarrek kendu egin zioten eta beraiekin eraman. Buru horrek, ezinbestekoa du kendu dioten zati hori, bestela, urte batzuen buruan, burua eroriko zaio. Itzul diezagutela gure bizarra!

Hura bai sorpresa! Jakin nahiko nuke, britainiarrak direnean ikusleak, gidariak zer esaten ote dien. Guri, euskaldun eta Valentziarrez osatutako taldetxoari, argi utzi zigun esfingeari ezer txarrik gertatuz gero, britainiarrek izango zutela errua.

Gero, British museum-ean, saiatu nintzen okotz-bizar delakoa topatzen, eta ez nuen inondik ere ikusi. Egia da, ditxososko museoan, non nenbilen aklaratzea ere nirea kostatu zitzaidala, baina esfingeari falta zitzaion zati hura ez nuen inon sumatu. Harri Rosetta bai, ederra inondik inora ere. Hau ere, ez dut uste Londresko parkeren batean topatuko zutenik!

En fin… Munduan zehar banaturik, zenbat Salamanca kultural eta historiko.

Ekintza horri, gure herrian, badakizue nola esaten zaion, ez?]]> http://www.uztarria.com/blogak/alaitz/1137152907

MIREN:         Ez nuen espero hark hura esaterik. Esan nion nik, bakoitzaren ideiak beti direla errespetagarriak, eta berak, baietz, baina arrazoia berea zela... Ez zitzaidan batere gustatu....Zer nahi duzu ba esatea.... Joxe. Joxe!... JOXE!!!

JOXE:           Ai! Ez egiteko ba oihurik!

MIREN:         Entzun al duzu nik esandako ezer?

JOXE:           Zuk ze uste?

MIREN:         Ezetz!

JOXE:           Bai emakumea. Ederki afaldu zenutela esaten ari zinen. Joango gara elkarrekin bertara datorren astean edo afaritxo eder bat egitera. Zer diozu polita?

MIREN:         Hara Joxe, azkenean egia izango da “Al habla” aldizkarian irakurri nuen hura.

JOXE:           Zein egi?

MIREN:         Zientzialari talde batek, ikerketa bat egin ostean, ondorioak kaleratu ditu.

JOXE:           A.

MIREN:         Ba al dakizu zein ondoriotara iritsi diren? Gizonezkook, emakumezkoon ahotsak sortzen dituen soinuak prozesatzeko, biologikoki ezgaituak zaudetela.

JOXE:           Bai zera!

MIREN:         Ikerlariek diote, emakumearen ahotsa gizonarena baino askoz ere konplexu eta musikalagoa dela. Ez hainbeste ahotsaren neurriagatik, baina bai jariatzen dituen uhinengatik.

JOXE:           Ez dut piperrik ere ulertu.

MIREN:         Entzuidazu ba arretaz! Emakumeon ahotsaren konplexutasunaren ondorioz, gizonok arreta handiagoa jarri behar izaten omen duzue, eta horregatik nekatzen omen zarete hain azkar. Halako esperimentu bat egin omen zuten: Gizon talde bati, aurrez grabatutako ahots batzuk jarri omen zizkioten entzuteko. Hamabi gizon eta hamabi emakumeren ahotsak zituzten entzungai. Tramankulu baten bitartez, ahotsak entzuten zituztenean, beren garunek izaten zituzten erreakzioak neurtu zituzten. Orduan jabetu omen ziren, emakumearen ahotsak, garuneko zelula desberdinetan zuela eragina. Alegia, gizonaren garunean, emakumearen ahotsa entzutean, soinua eta musika prozesatzen dituen garuneko atala jartzen omen zen martxan, ez ordea lengoaiarena. Horregatik esaten omen dugu emakumeok hain sarri, “ ez du entzuten, ez du ulertzen…”. Joxe? JOXE??

JOXE:           Zer Miren?

MIREN:         Entzun al didazu?

JOXE:           Entzun zer, maitea?

MIREN:         Hara, gauza bat esango dizut. Ez dakit ikerketak ezertarako balio duen. Edo gizonoi ikerketaren ondorioak primeran etorri zaizkizue eta emakumeoi etsitzea baino ez zaigu geratzen, edo kirofanotik pasa beharrean zaudete, eta ikerketa egin dutenei, hori aipatzea “ahaztu” egin zaie! Marka duk gero!

JOXE:           Bai laztana.

]]> http://www.uztarria.com/blogak/alaitz/1135940686

(Abenduak 31. Eguerdiko 12ak, herriko plazan, bi Azpeitiar)

LOLA:Pello, majo… Urteak eskatutakoa eman al dik?

PELLO:Nola esango dinat… Eskatutakoa baino gehiago, saiatutakoa.

LOLA:Hire burua zaindu al duk?

PELLO:Ingurukoena adina.

LOLA:Zenbat duk hori?

PELLO:Zoriontsu izan diren adina.

LOLA:Eta, memoria? Memoriak zer esaten dik?

PELLO:Memoria, arimaren pare dinat nik.

LOLA:Beteta…

PELLO:Batez, Lola, batez.

LOLA:Orduan, zer gorde behar duk iraganetik?

PELLO:Etorkizunera begira bizitzeko gogoa.

LOLA:Itxura onarekin al zetorrek? Etorkizuna, alegia…

PELLO:Iraganaren parekoa badun, heuk ere badakin erantzuna.

LOLA:Aizak guapo! Ez zegok hire jarduna ulertuko duenik!

PELLO:Hirea ulertzen dinatela iruditzen al zain?

LOLA:A, badakik, hemen bakoitzak bereari.

PELLO:Hori, zilborra lehertu arteraino.

LOLA:Bakarra izanda, ez duk ba horrenbeste puztea komeni.

PELLO:Zer kezkatzen hau? Hirearekin bukatzean, hartu ondokoarena.

LOLA:Aizak, hi. Deprimitua al ego edo ze?

PELLO:Ez ba. Deskonprimitua baino ez.

LOLA:Reprimitua esan nahiko huen…

PELLO:Sanoenaren pare.

LOLA:Sano bai. Egia esan, itxura ona daukak.

PELLO:Urte berriari aurpegi hoberena eman nahian, badakin.

LOLA:Mahatsekin egingo duk saltoa urte berrira…

PELLO:Bakarrarekin, Lola.

LOLA:Kanpai bakoitzeko bat izan ohi duk ordea!

PELLO:Hori hik dion…

LOLA:Nik ez, tradizioak.

PELLO:Tradizioak, querida Lola, askotan memoria eta anima bezalakoak izan ohi ditun.

LOLA:Itoko haizen beldur haiz… Koldar hutsa.

PELLO:Igeritan aspaldi ikasitakoa naun.

LOLA:Hala ere, koldarra, eta gainera, lotsagabea!

PELLO:Ez Lola. Umoretsua.

LOLA:Umoretsua al duk hire berba? Zaila esan nahiko huen…

PELLO:Egungo gizartearen modukoa.

LOLA:Baita zera ere! Jende majo asko zegok.

PELLO:Bai horixe.

LOLA:Zaila esan duk ba hik!

PELLO:Hor hago hi, maja-maja, heure buruari begiratu ezin eta nirea deskonprimitzen.

LOLA:Aizak Pello. Pasatzen ari haiz!

PELLO:Eta zer nahi huen ba?

LOLA:Urte berri ona opatzea baino ez.

PELLO:Garaiz habil ba horretarako ere.

LOLA:Garaiz diok? Amargatu egin nauk eta!

PELLO:Amarratuta bizi haizelako.

LOLA:Hara Pello, itoko al haiz gaur gauen hire mahats bakarraren haziarekin!

PELLO:2005a izango dinat nik hazi, mahats ale bakar handi.

LOLA:Hara…

PELLO:Berriak itotzeko kuidorik ez dinat nik, zaharrarekin joango naunalako.

LOLA:Badakit zer esaten diaten? Joateko haize freskoa hartzera hire mahats ale eta guzti! Inozoa…

PELLO:Adios Lolita guapa! Ahaztu egin zaidan esatea!! Urte berri on, panpoxa!, Egun, bazeuden hazirik gabeko mahats aleak, beraz, hik ere badakin zer egin, ito nahi ez badun!!

  “Bost mando eta sei karga, hartutako lekuan deskarga”]]> http://www.uztarria.com/blogak/alaitz/1133351585

Titiriteroei adarra jotzea zilegi dela dirudi batzuentzat. Ordubete luzez taula gainean atzera eta aurrera isildu ere egin gabe aritzea, “txorrada” bat dela.

“Batzuk” horiek, azaroaren 22an Soreasura hurbildu ziren. Goizez eta arratsaldez, eta okerrena, desberdinak zirela! Goizeko mozoloak eta arratsaldekoak mozolo desberdinak zirela.

Gazteentzako antzerki lan bat eskaintzera etorri zen Gasteizeko konpainia bat. Lau aktore, bi neska eta bi mutil. Gazteak, ikusleak baino urte gutxi batzuk zaharragoak. Gaia: Drogomenpekotasuna. Modu bizian eta azkarrean egin zituzten, droga, alkohola, gaua, harremanak eta sexuari buruzko gogoetak. Goizeko saioan izan nintzen bertan, Azpeitiko ikastetxe desberdinetako 14-15 urteko gaztetxoekin batera.

Saioa hasi bezain pronto galdetu nion neure buruari, antzerkira edo zirkora, nora etorri ote nintzen. Batzuk, zaratak eginez ahoaz, gainontzeko ikusleengan barre algarak sortuz. Beste batzuk, aktoreei zuzenean, jardunean. Neskari: “Titi punta ederrak dituzu ba!” Mutilari: “Hori atzelaria duk!” Saio osoa horrela.

Gutxi batzuk baino ez ziren, baina, denak mutilak! Morroskoak, heldu ustekoak, harroxkoak… Lotsatuta pasa nuen ordu bete osoa. Lotsa handiagoa sentitu nuen saioa bukatu eta lau aktoreak, “Matxoman” horiengana hurbildu eta modu onean, azalpenak eskatu zizkienean.

Ez dakit nola jasan zuten saio osoa taula gainean presio horren azpian lanean. Nik, ez nuke jasango. Benetan.

Lotsak-lotsa, hara non esan zidaten, arratsaldeko saioa, emanaldi erdian gelditu egin zutela! Talde buruak egoera ezin jasan eta oihu egin omen zien aktoreei saioa geratzeko. Eta hauek, noski, geratu. Gero, jarraitu omen zuten, azalpen batzuk eman ostean.

Eta nik galdetzen dut: “Matxoman” gizajo horiek, lotsa zer den ba ote dakite?

Eta erantzuten diot neronek neure galderari: Eta hauek, urte gutxi barru, gazteak izango dira. Zer nolako gazteak? Gogoeta ez baita antzerkira joan eta portaera txarra azaldu zutela! Anekdotikoa izan liteke, (eta hala hobe) baina etorkizunari begira; usain txarra hartzen diet; benetan: Hauei, eta hauen moduko beste batzuei. Lotsagabekeria neurria gabe hori, bortizkeria nazkagarri hori… Zorionez, badakit gutxi batzuk baino ez direla, baina badaude eta ez ditut gogoko.

Ikusten ari zaren hori ez duzula gogoko? Ba, aguantatu! Han aurrean ari diren horien errua ote da ba zu zakur amorratu bat izatea?

Badaukat fedea gazteengan, benetan. Zakur amorratuei, txertoa eman beharko zaie. Baina, zergatik ez hasi gazteak beraiek, ondoan daukatenari neurriak hartzen? Oso erosoa da, “ni ez naiz izan” esan baina beronen graziekin kolaboratzea.

Azkenean, egun horretan irainak eta jarduna sufritu zuten aktore haiek baino pena handiagoa, jaberik eta legerik gabeko zakurtxo hauek ematen didatela uste dut.

Beste gauza bat ere ikasi dut: Bakoitzak bere lotsen jabe beharko dugula egin. Neronen ekintzetaz, neroni lotsatu behar, baina besteenetaz? Ahalik eta gutxien!

]]> http://www.uztarria.com/blogak/alaitz/1132051685

Urtero, azkena izango zela pentsatuz egon naiz, azken aldia izango zela. Azken aldia, Soreasuko agertokitik herriari antzerkia egiten geniona. Hala ere, hurrengo urtea iritsi eta berriro ere agertoki berdinetik begira antzeztu ditugu gure antzerki lan desberdinak. Orain ordea… orain, desberdina da.

Ostiral eta larunbat honetan, bi egunez arituko gara bertatik herriari oihuka. (Oihuka, entzun diezaguten) Eta azkenak izango dira, azken zalapartak.

Aizue! Pena ematen didala konturatu ez naiz ba!

Hantxe, Soreasun maitemindu nintzen nire haurtzaroan Bruce Lee-taz. Hura bai kunfulari bikaina!! Hantxe ikusten nuen, agertoki gaineko pantaila zurian, olibak eta erregaliz beltza janez.

Nork esan behar zidan niri orduan, urte gutxiren buruan, agertoki horretan bertan, geu arituko ginela kunfulari lanetan…Eta orain, batez, ez Bruce Lee, ezta gu ere.

Bi aste daramatzagu gauero bertan, gure lana puntuan jarri nahian, eta hotz egiten du, jendearen berotasunak baino betetzen ez duen hotza. Baina ederra da bertako agertokitik besaulki hutsetara begiratu, eta iraganetik bueltatxo bat eginez, une bakar eta ahaztu ezinak errepasatzea.

Ez nago oso seguru, larunbatean, antzerkia bukatu eta jendea agurtzera ateratzen garenean zer esango didan aretoak, ez eta ezer esango ote didan ere. Baina azkena izango dela badakit…

Berria badatorrela dirudi… zorionez. Baina horrek ezin kendu zaharra desagertzearen pena.

Gure herrian gertatzen ez denik… Zaharra kendu, eta berria izan arte, tartekorik ez!

Igual da, hainbeste bider guztiok esandako berdina esatera ez naiz etorri. Denok dakigu gure herriaren gabezia garrantzitsuenak zeintzuk diren.

Litekeena da, Soreasukiko sentitzen dudan penatxoa, biluzik geratuko garenaren sentsazioak areagotzea.

Soreasun, barre eta negar egin dut. Zinea eta antzerkia ikusi ditut, egiteaz gain. Esku soinua ere jo nuen behin! Jendez gainezka zegoen egun hartan, nire anaietako batek, korrika batean abiatu eta agertoki azpiko horma buruarekin jo zueneko hartan… Dantza ere egin dut bertako pasilloetan eta hori dena gutxi balitz, kanpoko belarra moztu eta jasotzea ere tokatu zait.

Joxin, Pilar… eta gainontzeko anai-arrebak… Hauek ez nituzke ahaztu nahi. Jende jatorra inondik inora ere. Beti, edozertarako prest.

Larunbatean ikusiko dugu, ea zer demontre dioen areto zaharrak. Gonbidatuak zaudete, ostiral eta larunbatean, barrez, Soreasu agurtzera gustu baduzue.

(Datorren urteko topaketak, non? Urola ibaiak dituen zubi desberdinetan emanaldiak, eta ikusleak, ibaian botinak jantzita. Aurrez abisatuko zaizue egun horretan euri jasak espero badira, eta bestela, aurrez, igeriketa ikastaroren bat egin. Urpekaritzako bat ere egitea komeni!!)]]> http://www.uztarria.com/blogak/alaitz/1130948886

Atzo, jai eguna izan zen eta jai egin genuen, baina, gauean, afaria prestatzen hasi eta irratiak gogorarazi zidan zergatik zen atzoko eguna jai. Egun osoan ez nintzen gogoratu ere egin santu guztien eguna zela, hildakoen eguna. Hildakoan, kabroiena ere santu bihurtzen delakoan…  Bueno, ba hori, jai eguna eta ni, zergatiaz akordatzen ez! Irrati esatariak esan zuen arte, zenbat diru kostatzen zitzaigun hiltzea: 2000euro gutxi gora behera eta intzineratuz gero, 200 edo 300 euro. Gero, honi beste 3000 bat euro gehitu errautsak diamante bihurtu naiz izanez gero, eta listo.

Kontu guzti hauek entzuten ari nintzela, kolpera gogoratu nintzen larunbatean pasatu zitzaigunaz. Kontatuko dizuet.

“Greban gaude” antzerki lana antzeztera Orexara joanak ginen, Gipuzkoako herririk txikienera. Aukerarik baduzue, Lizartzatik gora joanda dagoen herri honek, bisitatxo bat merezi du, bertako taberna bakarrean oilasko erraldoia entsaladaz lagunduta afaltzeko besterik ez bada ere.

Ba hori, han egin behar genuen gure emanaldia eta udaletxeko ganbaran gure prestaketei ekin genion, betiko moduan emanaldia baino ordu batzuk lehenago. Antolatzailearekin solasean hasi zen orduan gutako bat: Inor etorriko ote da, egun ona al da, ordua… Begiratu tristeaz, hala azaldu zion gazteak gure adiskideari, bere osaba bat hilzorian zegoela eta ez zekiela zenbat jende etorriko zen antzerkira. Herri txikia izanik, eragin handia zutela horrelako gertakariek, baina ikuskizun zegoela. Pena sentitu genuen, eta ez gure ikusleengatik, herritarrengatik oro ar. Guk ordea, gurearekin jarraitu behar.

Eta hala, taberna ireki zutenean, jaitsi ginen bertara atsedena hartuz eta horra hor non konturatzen garen ia guztiok batera, gure antzerki lana hasi eta berehala, tanatorioko esketx bat egiten genuela, hildako bati tonu umoretsuan hitz eginez! Eskuak burura eramanda geratu ginen bai soinu eta argi teknikaria, bai laguntzailea eta nola ez, hiru antzezleok. Zer egin behar genuen? Gutako bat, tabernako sukalderaino sartu zen orduan eta etxeko andreari arazoaren berri eman zion. Honek halaxe esan zion: Kentzeko zati hori, ez egiteko, jendearengan eragin handia izan zezakeelako.

Ba, hantxe geratu ginen bostok, emanaldirako hiru ordu falta zirelarik, zer egin ez genekiela. Eta hor hasi ginen buruari bueltak ematen, arazo hura konpondu nahian. Arazoa baitzen.

Emanaldia hasi, eta bukatu genuen, tanatorioko esketxik gabe. Okurritu zitzaigun beste bat eta di da batean prestatu genuen, heriotz zantzu guztiak kenduta. Pentsa ezazue, hildakoarena egitetik, oilaskoarena egitera pasa nintzen. Bai, oilaskoarena.

Hainbeste kontu xelebre gertatu izan zaizkigu emanaldietan, baina zin degizuet, horrelakorik sekula ez zitzaigula pasa! Nork esan behar zidan niri, oilaskoaren paperean bukatu behar nuenik!

Horra hor, hiltzearen garrantzia. Horra hor, heriotzaren inguruko benetako parodia. Eta asteartean, santu guztien eguna… Benetan, kasualitatea ote da?

Hara, kasualitate edo kausalitate, ez dakit zergatik egin zigun bai guri baita ikusleei ere halako grazia oilasko inprobisatuak, ikusita, gripe hilkorra eragin diezagula. Umore beltza euskaldunona.

Ez dakit, larunbat honetan oilasko edo hildakoarena egitea tokatuko zaidan, baina antzezlana ikusi nahi izanez gero, Baztartxon izango gaituzue.]]> http://www.uztarria.com/blogak/alaitz/1130334750 Utziko didazue jardutearen aldera jarduten. Zera, gaur, Hitza-ko titularretan, honela irakurri ez dut ba: “Hiru emozio izango dituzte aztergai gaurko udalbatzarrean” Ni bai harritu! Udalbatzarretan emozioak aztertzen hasi ote dira ba? Berehala, burua astindu eta begira jarri natzaio berriro ere titularrari. Noski, “mozio” jartzen zuen, eta ez “emozio”. Nik nahiago izango nuen emozio jarri izan balu! Ez dut esan nahi, mozioak jarri behar ez direnik, ez horixe! Hobe, mozioak emozioz jartzen badira ordea!

Zergatik irakurri dudan emozio? Bai, badakit bistak halakoak askotan egiten dituela, baina oraingoan, “mozio” hitza izan da nahastu nauena eta “emozio” bilakatu. “Inozo” izan zitekeen, edo “negozio”. Emozio… Zer esango dizuet ba, egunkariarekin emozionatu naizenekorik ez dut gogoan. Argazki tristeren baten aurrean, zeoze, baina emozio atseginak, oso gutxi.

Ni bai harritu udalbatzarreko hiru emozioekin… Zerk emozionatzen nauen pentsatzen jarri naiz gero.

Bat: Abesti on batek, dudarik gabe. Honek, besoko ileak puntan jartzen dizkit.

Bi: Etxeko txikiaren kontu anitzek. Bai, ama batentzako oinordekoen kontuak, sekulako pisua izan ohi dute.

Hiru: Zientzia fikziozko liburu on batek. Asimov-en edozein, urruneko eta etorkizuneko kontuak belarrira kontatzen dizkidan horietako bat.

Hiru aipatu ditut jada. Um… Eta beste batzuk, hemen konta ezin direnak, noski.

Askotan galdetzen diot neure buruari, zergatik atsegin dudan horrenbeste eszenategi batetara igo eta sekulako urduritasunarekin gainean, sekula santan erabat ondo gogoratu ezin izaten dudan testua, mugimenduekin nahastuz jende aurrean botatzea. Berdin da lehengo aldia izan edo hogeigarrena. Beti izan ohi da emozionantea. Eta bukatutakoan, are eta emozionanteagoa. Marka duk gero! Zarautzko mozioei eskerrak eman beharrean egongo naiz gainera! Emozionantea delako ote gara ba titiriteroak? Ezin emoziorik gabe bizi…

Hauetako egun batean, Azpeitiko udaletxeko udalbatzarrera joango naiz, nire emozioak besapean hartuta.

Begiratu batean, ez dauka itxura txarra lege berri honek. Erretzaile ez direnentzako abantaila izugarria, eta erretzaile garenontzako, behingoz uzteko aukera ezin hobea. Erretzen hasteko ere, akaso, zailagoa.

Baina, ez dut bere aplikazioa horren erraza ikusten. Azpeitin, esaterako, 100 metro baino gutxiago dituzten tabernak, ugariak dira. Urtarriletik aurrera ikusiko dugu hauetako zenbatean dagoen erretzea debekatua.

Erretzaile ez direnen batzuen ondoan, gaizkilea sentitzen naiz sarri askotan, edo bueno, sentiarazten naute. Orain arte, horrela izan bada ere, hemendik aurrera, inork ezingo dio inori esan “zure zigarroaren kea sudurzulotik sartzen ari zait, erretzaile pasiboa naiz, nire osasuna arriskuan dago…” Hemendik aurrera, aukeraketa egitea posible izango denez, bakoitza doala nahi duen tokira! Erretzaile izan, eta debekatua dagoen espazioan bazaude, agoantatu! Eta alderantziz bada, berdin, agoantatu!

Erretzeari utzi nahiko nioke, eta zaila egiten zait. Litekeena da, lege berriak honetan laguntzea, edo…Europan zehar, hainbat herrialdeetan gertatzen den moduan, etxerako joera hartzea, alegia, kaleko bizitza egiteari uztea. (Eta kaleak erretzailez betetzen badira barruetan ezingo delako erre? Joxe Agirreren kamerarentzako argazki bikaina izango litzateke!)

Ikuskizun dago oraindik lege berriak zer ekarriko duen, baina daukadan jakin-mina dezentekoa da, oraindik ere, erretzaileak asko garela ikusita.