Begien dialektika

Begoña Amezua

Eguerdian taberna batean gurutzatu gara, bakoitza bere lekutik mugitu gabe.

Begiraden bidegurutzea gurea.

Alde egin duzunean, zure urratsak jarraitu nahi izan ditut, gogoan utzi didazun aztarna ezabatu asmoz.

Arratsaldean kalera atera naiz, zure begiak buruan. Eta berriro bistaratu zaitut, urrunean. Maleta bat daramazu eskuan. “Honantz dator, baina badoa norabait”.

Ezin izan dut azken aldiz begiratzea eragotzi.
“Ireki ezazu maleta, eta eramazu nire begirada zurekin” oihukatu diot, begiak itxita, ahorik ireki gabe.