Gaur

Iosu Salegi

Jende artean ibili naiz, inguruari so,

lainotan galduta bezala neure buruaren baitan,

hiriko kaleetan beste guztien artean.

Eszenatoki batetik bestera mugituz,

kanpokoan parte hartu gabe.

Hamalau urteko neska, musu digitalak idazten

plastikotik-plastikora, botoiekin solasean

erabat liluratuta,

eta oinak aurretik beren kabuz bidea irekitzen.

Txiki izanagatik ere dorre ugari eraiki genituen

eta haietan hustu ginen,

bakoitzak bere leihotik ikus zitzan

besteen egunsenti grisak.

Komunikatu gabe,

komunikatu ezina.

Hitzak lasai beharrean, eztarriko amildegitik gora

arrastaka ateratzen direnak,

eta ahoa ireki orduko, paper zirriborro bat bezala,

damututa ezkutatu eta bueltaka ihes egiten dutenak

inori ezer esan gabe, eskurik luzatu gabe.

Barruko poza atera nahi dut, alaiago sentitzen naiz,

gaur behintzat zuen artean.

Kalean nindoala ohartu naiz,

geltokitik zetorren jende haren tartean sartzean,

aurpegietara eta begietara begira,

neure eguneroko mozorro inozoaz.