Pako Zinkunegi

zerbait atzean utzi paisaia berri bat irudikatzeko, inora begiratzean nostalgia zuri beltzean galdatzeko.

Bidea arrotza da, hotza pauso bakoitzaren zergaitia eman beharko banizu bezala, arrats epeletako kefe zurrupaden zaporez.

Bidea odolusten den aitzakia bat da zain egoteaz lehertutako oinetakoen lokarria, inertzia bihurria.

Pauso bat egin eta begiratu aztera, mesfidantzaz bizipenen dantzaz.

Bidea idorra da, tinta merkez idatzitakoa, inoiz inork irakurriko ez baluke ere, punta zorrotzez azalean urratua.

Bidea, bide da eta ez bultz neroni eroriko naiz-eta.

Zerbait aurrean begiztatu, paisaia berri bat irudikatzeko, horruntz begiratzean itxaropena kolorez itotzeko.